Einstein-Debyeova teorija toplinske provodnosti čvrstoga tijela

ilustracija
EINSTEIN-DEBYJEVA TEORIJA SPECIFIČNE TOPLINE ČVRSTOGA TIJELA

Einstein-Debyeova teorija toplinske provodnosti čvrstoga tijela [ại'nstain dəb62656i'ə~] (po Albertu Einsteinu i Peteru Debyeu), objašnjenje odstupanja toplinske provodnosti od Dulong-Petitova zakona i temperaturne ovisnosti na niskim temperaturama s pomoću titranja atoma u atomskoj rešetki (fononski model). Uvođenjem karakteristične Debyjeve temperature (Θ) dobivena je ista vrijednost toplinske provodnosti jednostavnih čvrstih tvari po molu za iste iznose T/Θ, gdje je T termodinamička temperatura. U metalima, zbog pobuđivanja elektrona u viša stanja, toplinska provodnost ima dodatni (na niskim temperaturama linearni) član. U klasičnoj statističkoj fizici toplinska provodnost nekog čvrstog tijela konstantna je. Međutim, pri niskim temperaturama toplinska se provodnost smanjuje zbog kvantnih efekata. U blizini apsolutne nule temperature toplinska je provodnost razmjerna s kubusom temperature T³ i kod same nule iščezava.

Einstein-Debyeova teorija toplinske provodnosti čvrstoga tijela. Hrvatska enciklopedija, mrežno izdanje. Leksikografski zavod Miroslav Krleža, 2018. Pristupljeno 23.10.2018. <http://www.enciklopedija.hr/Natuknica.aspx?ID=17259>.