STRUKE:

Oortov oblak

ilustracija
OORTOV OBLAK – a) unutarnji Sunčev sustav; b) vanjski Sunčev sustav; c) orbita Sedne; d) unutarnji rub Oortova oblaka; 1. Merkurova staza, 2. Venerina staza, 3. Zemljina staza, 4. Marsova staza, 5. asteroidna staza, 6. Jupiterova staza, 7. Saturnova staza, 8. Uranova staza, 9. Neptunova staza, 10. Plutonova staza, 11. Kuiperov pojas, 12. Sedna

Oortov oblak [o:rt~], pretpostavljeni oblak koji čine kometi i slična tijela okružujući Sunce na udaljenosti do trećine udaljenosti najbližih zvijezda. Jan Hendrik Oort je 1950. pretpostavio da taj oblak u obliku sferne ljuske čini svojevrsnu granicu Sunčeva sustava. U ravnini ekliptike u njem se ističe nešto gušći prsten s većim brojem kometa. Najgušći je na udaljenosti od približno 50 000 astronomskih jedinica, a pretpostavlja se da se gubi na udaljenosti od približno 200 000 astronomskih jedinica. Kometi, kojih se ukupna masa procjenjuje na približno 40 masa Zemlje, u prosjeku su međusobno udaljeni desetke milijuna kilometara. Smatra se da su tijela koja ga čine nastala na različitim udaljenostima od Sunca i da su utjecajem velikih planeta potisnuta na veliku udaljenost. Iz analize kemijskoga sastava kometa koji su se približili Suncu može se zaključiti da se tijela Oortova oblaka sastoje uglavnom od vode, metana, etana, ugljikova monoksida i vodikova cijanida iako je moguće da postoje i stjenovita tijela. Najveće je poznato tijelo iz Oortova oblaka Sedna.

Oortov oblak. Hrvatska enciklopedija, mrežno izdanje. Leksikografski zavod Miroslav Krleža, 2018. Pristupljeno 19.11.2018. <http://www.enciklopedija.hr/Natuknica.aspx?ID=68571>.