Beneška Slovenija (talijanski Schiavonia Veneta [skiavo:'nia vε:'neta], Slavia Italiana i Slavia Friulana), geografski i povijesni kraj u sjeveroistočnoj Italiji u Furlaniji-Julijskoj krajini, sa znatnom slovenskom manjinom (30 do 35 tisuća Slovenaca); obuhvaća 577 km². Pretežno je brdovita, s najvišim vrhuncima (Matajur, 1642 m; Cadin, 1656 m) uz granicu sa Slovenijom. Obuhvaća gusto naseljene doline rijeka Natisone (slovenski Nadiža) i Torre (Ter) na zapadu i rjeđe naseljenu dolinu Resije (Rezija) uz samu slovensku granicu. Veća su naselja: Cividale del Friuli (Čedad), Tarcento (Tarčet) i Gemona del Friuli (Gumin). Beneška Slovenija stočarski je kraj i od davnine područje jakog iseljivanja. – Nakon propasti Zapadnorimskog Carstva 476. u sastavu je Odoakarove države, potom pod Ostrogotima, pa pod vlašću Langobarda i Franaka, potom akvilejskih patrijarha, Mlečana (1420–1797), pa Habsburške Monarhije (Austrije) 1797–1866 (izuzev 1805–1813. kada je bila pod francuskom vlašću). Italiji je pripala 1866. te su talijanske vlasti ondje vodile politiku talijanizacije tamošnjih Slovenaca. Tijekom I. svjetskog rata Benešku Sloveniju nakratko je okupirala Austro-Ugarska (1917–18). Nakon dolaska fašista na vlast u Italiji 1922., proces talijanizacije je pojačan, a za II. svjetskog rata među beneškim Slovencima nastao je pokret za oslobođenje od talijanske vlasti i ujedinjenje s ostalim Slovencima. Odlukom Pariške konferencije iz 1947. ponovno je predana Italiji.
