Jovanović, Ljubiša, srpski glumac (Šabac, 1. X. 1908 – Beograd, 15. VII. 1971). Od 1925. nastupao u gimnazijskoj kazališnoj družini te u predstavama gostujućih kazališta u Šapcu, 1929–40. bio član ansambla zagrebačkoga HNK-a, gdje se istaknuo tumačenjima junaka Fjodora Mihajloviča Dostojevskoga: Razumihina (Zločin i kazna), Rogožina (Idiot) i Dmitrija Karamazova (Braća Karamazovi), a istaknuo se i komičnim ulogama, kao Ostap Bender (Iljf i Petrov, Dvanaest stolica), Florindo i Arlecchino (Carlo Goldoni, Sluga dvaju gospodara i Lažac), Popiva (Marin Držić, Dundo Maroje), te u nizu komedija Branislava Nušića, npr. kao Srete (Narodni poslanik), Mića (Ožalošćena porodica), Vića (Sumnjivo lice). Od 1941. u Splitu, a 1943. priključio se partizanskom Kazalištu narodnog oslobođenja. Od 1945. živio je u Beogradu, prvo kao član ansambla Narodnoga pozorišta, a od 1961. Jugoslovenskoga dramskog pozorišta te se u tim kazalištima istaknuo tumačenjima likova Williama Shakespearea (i komičnih i tragičnih), npr. kao Otelo u istoimenoj tragediji, kao Klaudije i Polonije (Hamlet), Falstaff (Henrik IV), Brut (Julije Cezar), Vratilo (San ivanjske noći). Glumac širokoga raspona, zapaženo je nastupao i kao Gradonačelnik (Nikolaj Vasiljevič Gogolj, Revizor), Cyrano (Edmond Rostand, Cyrano de Bergerac), Danton (Georg Büchner, Dantonova smrt), Orgon (Molière, Tartuffe), a glumio je i u više djela hrvatskih dramatičara – Miroslava Krleže U agoniji (kao Lenbach), Gospoda Glembajevi (kao Ignjat Glembaj), Aretej (kao barun van den Blooten), Iva Vojnovića Ekvinocij (kao Niko) te Marijana Matkovića Heraklo (naslovna uloga) i General i njegov lakrdijaš (Zrinski). Nastupao je i na Dubrovačkim ljetnim igrama, npr. tumačeći naslovne uloge u Faustu Johanna Wolfganga Goethea i Sofoklovom Kralju Edipu. Glumio je i na filmu (npr. Slavica V. Afrića, 1947).
