Žigon, Stevo

Žigon, Stevo, srpski i slovenski kazališni i filmski glumac i redatelj (Ljubljana, 8. XII. 1926Beograd, 28. XII. 2005). Studirao glumu u Ljubljani i Lenjingradu, diplomirao je na Akademiji za pozorišnu umetnost u Beogradu (1952). Od 1948. do odlaska u mirovinu bio je član Jugoslovenskoga dramskog pozorišta u Beogradu, a nastupao je i u Ateljeu 212, Narodnom pozorištu u Beogradu te na Dubrovačkim ljetnim igrama. Istaknuo se kao Hemon (Sofoklo, Antigona), Hipolit (J. Racine, Fedra), Don Jere (R. Marinković, Glorija), Robespierre (G. Büchner, Dantonova smrt), Križovec (M. Krleža, U agoniji), Ivanov (A. P. Čehov), Hamlet i Jago (W. Shakespeare, Otelo). Istaknuo se i režijama Romea i Julije i Hamleta W. Shakespearea, Gospođice Julije A. Strindberga, Idiota F. M. Dostojevskoga te Galeba A. P. Čehova. Niz uloga ostvario je i na filmu (Rondo Z. Berkovića, 1966; Memento D. Osmanlija, 1967; Oxygen M. Klopčiča, 1970; Kako sam sistematski uništen od idiota S. Šijana, 1983) i televiziji (Otpisani, Povratak otpisanih). Autor je knjiga Stevo Žigon: hronika (1998), Monolog o pozorištu (2002), Dramatizacije i adaptacije (2003).

Citiranje:
Žigon, Stevo. Hrvatska enciklopedija, mrežno izdanje. Leksikografski zavod Miroslav Krleža, 2021. Pristupljeno 1. 12. 2021. <http://www.enciklopedija.hr/Natuknica.aspx?ID=67728>.