Quignard, Pascal

Quignard [kińa:'ʀ], Pascal, francuski romanopisac (Verneuil-sur-Avre, 23. IV. 1948). Iz obitelji jezikoslovaca i glazbenika, studirao filozofiju, prevodio s grčkoga i latinskoga, bio recenzent rukopisâ u izdavačkoj kući Gallimard. Nakon više kraćih proza, 1979. objavio je roman Carus, s tjeskobnim protagonistom koji pronalazi utjehu u glazbi, umjetnosti koju je tematizirao i u eseju Lekcija iz glazbe (La Leçon de musique, 1987) te romanu Sva jutra svijeta (Tous les matins du monde, 1991). U nizu esejističkih romana miješa žanrove, razbija kronološku dimenziju, izrazitu važnost daje ugođaju i melodioznosti teksta, poetizira etimologiju, meditira o ljubavi, arhetipovima i metaforičkim korijenima riječi: Wurtemberški salon (Le Salon du Wurtemberg, 1985), Chambordska stubišta (Les Escaliers de Chambord, 1989), Tajni život (Vie secrète, 1997), Terasa u Rimu (Terrasse à Rome, 2000), ciklus Posljednje kraljevstvo (Dernier Royaume, I–V, 2002–05). Njegova je erudicija osobito razvidna u višesveščanim esejima Kratke rasprave (Petits traités, 1990).

Citiranje:
Quignard, Pascal. Hrvatska enciklopedija, mrežno izdanje. Leksikografski zavod Miroslav Krleža, 2020. Pristupljeno 19. 9. 2020. <http://www.enciklopedija.hr/Natuknica.aspx?ID=51294>.