fecijali (lat. fetiales; jednina fetialis), u Latina svećenici zaduženi za ratne i mirovne obrede, a potom u starome Rimu članovi svećeničkoga kolegija koji je činilo 20 doživotnih članova biranih među najuglednijim obiteljima. Poznato je da su postojali u Albi Longi, a vjerojatno i u ostalim narodima Latinskoga saveza. Njihovo ime stari su gramatičari etimološki povezivali sa savezom (latinski foedus), povjerenjem (fides) i sklapanjem (ferire), a prema različitim tradicijama u Rimu su ih osnovali Numa Pompilije, Tul Hostilije ili Anko Marcije. Fecijali su kao javni glasnici obavljali ius fetiale, sakralni pravni promet između latinskih naroda: upućivali bi se na teritorij drugog naroda da traže odštetu ili zadovoljštinu (u neispunjenju koje bi rat postao opravdan – bellum iustum), pri obrednoj objavi rata njihov bi poglavar (pater patratus) bacao u krv umočeno koplje na neprijateljski teritorij, a fecijali zaraćenih strana nalazili bi se da proglase primirje i bace kletvu na onoga tko bi ga prekršio (uz žrtveno usmrćivanje odojka). U kasnije doba, nakon rimskog osvajanja cijelog Apeninskog poluotoka, kolegij fecijalâ imao je savjetodavnu ulogu u pitanjima rata i mira, a obred se simbolički obavljao u Rimu pokraj Belonina hrama. Poznate su takve obredne objave rata Oktavijana Marku Antoniju i Kleopatri VII. te cara Marka Aurelija Skitima 178.
